The Archaeology of an Unfinished Future

Relics explores the remains of modernist architecture in Iran, not as historical artifacts, but as fragments of an unfinished future. These buildings, constructed during a period of intense optimism and transformation, once embodied a vision of progress, collectivity, and cultural transition. Today, they persist in a suspended state—neither fully preserved nor entirely erased.

Rather than documenting these structures as architectural objects, this project approaches them as sites of memory, where traces of past aspirations intersect with present conditions. The images do not attempt to reconstruct history, but to reveal what remains when a projected future fails to fully materialize.

The absence of human figures in these photographs is not an indication of emptiness, but a way to foreground the silent presence embedded in these spaces. Surfaces, textures, and light become carriers of time, holding within them the residue of inhabitation, use, and neglect.

In this context, architecture is no longer understood as a stable form, but as a temporal condition—one that reflects the discontinuities between past, present, and future. The camera does not simply record what is visible, but engages with what is latent: memory, loss, and the persistence of unrealized possibilities.

Relics positions itself at the intersection of architecture, history, and visual research. It asks not what these buildings once were, but what they have become—and what they continue to signify within a broader narrative of modernity, rupture, and transformation.

ریلیک 
باستان‌شناسی یک آینده ناتمام

پروژه «ریلیک» به بررسی بقایای معماری مدرن در ایران می‌پردازد، نه به‌عنوان اشیای تاریخی، بلکه به‌عنوان قطعاتی از یک آینده ناتمام. این بناها که در دوره‌ای از امید، تحول و نگاه به آینده ساخته شده‌اند، زمانی حامل رؤیای پیشرفت، جمع‌گرایی و گذار فرهنگی بودند. امروز، آن‌ها در وضعیتی معلق باقی مانده‌اند—نه کاملاً حفظ شده و نه به‌طور کامل از بین رفته‌اند

این پروژه به‌جای مستندسازی این ساختمان‌ها به‌عنوان ابژه‌های معماری، آن‌ها را به‌عنوان مکان‌هایی از حافظه در نظر می‌گیرد؛ جایی که ردپای آرزوهای گذشته با شرایط اکنون تلاقی پیدا می‌کند. تصاویر تلاشی برای بازسازی تاریخ نیستند، بلکه آنچه را نشان می‌دهند که پس از ناتمام ماندن یک آینده باقی می‌ماند

حذف حضور مستقیم انسان در این تصاویر نشانه‌ی خلأ نیست، بلکه راهی است برای برجسته‌کردن حضوری خاموش که در این فضاها نهفته است. سطوح، بافت‌ها و نور، حامل زمان می‌شوند و رد استفاده، سکونت و فرسودگی را در خود نگه می‌دارند

در این نگاه، معماری دیگر به‌عنوان فرمی ثابت درک نمی‌شود، بلکه به‌صورت وضعیتی زمانی دیده می‌شود که گسست میان گذشته، حال و آینده را بازتاب می‌دهد. دوربین صرفاً آنچه را که قابل مشاهده است ثبت نمی‌کند، بلکه با آنچه پنهان است درگیر می‌شود: حافظه، فقدان و تداوم امکان‌هایی که هرگز به‌طور کامل تحقق نیافته‌اند

«ریلیک» در تقاطع معماری، تاریخ و پژوهش تصویری قرار می‌گیرد و این پرسش را مطرح می‌کند که این بناها چه بوده‌اند، بلکه مهم‌تر از آن، امروز به چه چیزی تبدیل شده‌اند و چه معنایی را در روایت گسترده‌تر مدرنیته، گسست و دگرگونی حمل می‌کنند